Han ten Broeke

Han ten Broeke, uw kandidaat voor de Tweede Kamerverkiezingen

Mijn leven, de politiek, mijn voorbeelden en een idee

Tekeningen
Ik ben 35 jaar en op 2 maart 1969 geboren in het Twentse Haaksbergen. Als oudste zoon van 2 overtuigde onderwijzers heb ik er de kleuter-, lagere en middelbare school doorlopen. Al vroeg ontwikkelde ik een bijzondere aandacht voor de politiek. Thuis tekende ik de toenmalige premier Den Uyl na, die daarmee mijn eerste politieke held werd. Al snel werden die tekeningen trouwens karikaturen, maar wederom bij voorkeur van politici zoals Van Agt en Wiegel. De laatste werd nu mijn favoriet. Pas echt gegrepen werd ik door de geschiedenis van Jonh F. Kennedy en dan met name zijn flamboyante combinatie van stijl, visie en charisma. Ik ontwikkelde een grote interesse voor de periode van de jaren '60. Een tijd met veel meer polarisatie dan nu, iets wat zich in het begin van de jaren '80 ook voordeed. Ook toen stond je voor de keus om je mening te verkondigen of aan de kant te blijven staan. Ik koos nadrukkelijk voor het eerste, bijvoorbeeld in het debat over de kruisrakketten. Maar dat gold niet alleen voor de politieke discussie. Naast genoemde discussie en het tekenen van politieke kopstukken, was sport een van mijn voornaamste buitenschoolse bezigheid. Voetbal, hockey en tennis werden het meest beoefend.

Politicusje spelen
Politiek en school gingen steeds meer door elkaar lopen in het begin van de jaren '80 toen het kruisrakettendebat Nederland verdeelde. Ik was voor plaatsing en werd lid van de VVD. Geen standpunt waarmee veel vrienden het eens waren en zeker geen partij waarmee zij of hun ouders sympathiseerden. Maar we bleven wel van harte vrienden en ik kwam net zo graag bij ze over de vloer. Ik werd ook actief in de JOVD. Niet in Twente, maar in de Achterhoek in Gelderland, waar ze een voorzitter zochten die de regionale afdeling zou weten te heroprichten.

Dat lukte wonderwel en de afdeling Oost-Achterhoek, die tot dan toe slechts de lachers op zijn hand had weten te krijgen vanwege haar naam en vermeende onvindbaarheid en groeide al snel uit tot de plek waar het jaarlijkse “Lievelde Congres” bijeenkwam. Die traditie startte met een congres dat we organiseerden over de kwijtschelding van schulden aan de Derde Wereld - een, op dat moment, innovatieve manier om de Noord-Zuid balans te verbeteren. Het versterkte mijn belangstelling voor de internationale politiek en ik werd niet lang daarna internationaal secretaris in het districtsbestuur van de JOVD Gelderland. Hoewel ik in en van de JOVD veel opstak, stond mij de sfeer van het politicusje spelen (soms grappig pedant; "De JOVD waarschuwt Moskou voor de laatste keer!") al na enkele jaren tegen. Met mijn besluit de politiek te gaan bestuderen, nam ik tegelijk afscheid van mijn actieve inzet 'voor de politiek'.

Vrienden voor het leven
De JOVD was er indirect de oorzaak van dat ik in 1998 in Leiden in een studentenhuis kwam, waar ik het grootste deel van mijn studie-periode aan de Leidse Universiteit zou blijven. In een van mijn studentenbanen had ik het voorrecht om archiefwerkzaamheden te mogen verrichten voor één Nederlands grootste l liberalen, mr. W.J. Geertsema. De "Rijnsburgerweg" was ook de 'hofleverancier' van medewerkers voor het kamerlid Annemarie Jorritsma-Lebbink, een rasparlementariër met een enorm gevoel voor communicatie. Indien gevraagd zou ze volgens mij trouwens nog steeds het telefoonnummer (071...) van de Rijnsburgerweg uit haar hoofd weten. Nadat ik mijn propedeuse had behaald ging ook ik als haar medewerker aan de slag en combineerde een serieuze baan van 3 dagen in de week met het soms minder serieuze leven als student.

Actief in de Leidse studentenvereniging Quintus, maar ook daarbuiten in studievereniging voor politicologen SPIL, hockey, de nationale debatstichting Holland Debate en vooral het huisleven sloot ik de vriendschappen, die altijd nog het meest bepalend zijn in mijn leven……. zoals met de huisgenoot met wie ik in 1992 een half jaar nachtelijk opbleef omdat we, CNN kijkend, in de onbekende kandidaat voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen Clinton, een nieuwe Kennedy meenden te hebben ontdekt…….. of met de huisgenoot aan wie ik mijn kamer, mijn werk en veel orde en regelmaat dank in een studentenbestaan dat hem vreemd was…….. of met de vrienden met wie ik lief, leed en reizen naar spannende oorden beleefde, omdat we de Kerstvakanties niet onder de boom wilden doorbrengen.

Intens
Vanaf het moment dat ik als politiek assistent van Annemarie Jorritsma aan de slag ging, toen zij minister van Verkeer en Waterstaat werd in het eerste Paarse kabinet in 1994, kwamen zowel studie, als ook het studentleven op een lager plan. Het was een periode die ik zeer intens heb beleefd en waarin de politieke agenda voortdurend bepaald werd door zaken die zich op het terrein van V&W leken af te spelen; Betuwelijn, HSL, dijkverhoging, 5e baan Schiphol, nasleep Bijlmerramp, opengaan telecommarkt, frequenties commerciële radio enz.. Mijn werk bestond uit drie onderdelen: 1) contacten met de VVD TK-fractie en TK-woordvoeders, 2) contacten met de partij en het schrijven van politieke speeches en 3) advisering en voorbereiding wekelijkse ministerraad en VVD-bewindsliedenoverleg.

Tijdens het zomerreces nam ik vier jaar achtereen een maandje "vakantie", om bij mijn ouders in Twente intensief en in afzondering aan mijn scriptie te werken. Een zware bevalling, maar in 1998 was 'ie eindelijk af. Gelukkig en met een heel behoorlijk resultaat studeerde ik af bij de huidige voorzitter van de PvdA Ruud Koole en bij Clingendael Europaspecialist Alfred Pijpers. Het onderwerp van mijn scriptie was de relatie tussen de Tweede Kamer en de Europese besluitvorming. Enkele van mijn conclusies zijn zeker nu weer actueel met de discussie over de Conventie en de EU-Grondwet.

Private vs publieke zaak
Alhoewel ik duidelijk meer affiniteit met de publieke- dan met de private zaak voelde, verkoos ik na vier jaar 'BV Annemarie' te gaan werken voor de Koninklijke KPN. Niet toevallig een bedrijf met een duidelijke publieke of nutsfunctie. Ook zij stonden aan de vooravond van een 'Umwertung aller Werte'. Aanvankelijk vooral als speechschrijver van Wim Dik, een politicus-communicator die, samen met de politicus-visionair Ben Verwaaijen, succesvol een groot bedrijf hervormden en het letterlijk voorgingen in de gang naar de markt. Allebei mensen van wie ik veel heb geleerd en naar wie ik nog altijd graag mag luisteren. Al snel werd mij gevraagd om, tegen de achtergrond van de telecomliberalisatie, de Public Affairs op poten te zetten: de lobby, ofwel de 'Publieke zaken voor een geprivatiseerd bedrijf'. Bij mijn afscheid in 2001 stelde de opvolger van Wim Dik, Paul Smits, vast dat ik nu maar eens moest laten zien of ik ook commercieel uit het goede hout was gesneden. Dat was aan de vooravond van mijn vertrek naar Brussel, bij het relatief kleine KPN Orange, thans BASE.

De 'boom en bust' van de telecomsector, de opkomst en ondergang van concurrenten, de vele overnames en bijna-overnames, de aandelenemissies en de vermindering van het staatsaandeel hebben mij een schat aan ervaringen opgeleverd. Nu werk ik in België juist voor de kleinste mobiele speler in deze markt. En dus speel ik zelf het spel van de uitdager.

Het verschil maken
Het was, de broer van de door mij bewonderde JFK, Robbert Kennedy die een simpel levensmotto verwoordde, waarin hij zei dat het er niet zoveel toe deed wat 'ie was of wat 'ie deed, zo lang maar het simpele feit dát hij er was, het verschil maakte. Ik zou hem dat iets bescheidener willen nazeggen, omdat - als je het verschil wilt maken - ook plaats en tijd in je voordeel moeten werken. Dat heb je niet altijd in de hand.

Inspiratie en ideeën
Op dit moment verandert de politiek. Die veranderingen zijn niet Nederlands, maar ze zijn internationaal - zelfs vooral Europees. Ze zijn weliswaar door Pim Fortuyn verwoord, maar ook niet meer dan dat. Vanaf het moment dat hij zich tot 'Het Volk van Nederland' richtte in zijn eerste boek in 1992 volgde en lees ik hem met buitengewone interesse. Zijn boeken en geschriften zijn, hoe verschillend of veelal onmogelijk ook de oplossingsrichtingen daarin, inspiratiebronnen vanwege de bewuste poging het verschil te willen maken. Voor mij zijn dat overigens net zo goed de geschriften van Paul Scheffer, George Soros of Hans-Magnus Enzensberger. of die van Paul Cliteur. Met Cliteur ben ik het eens dat uiteindelijk alleen ideeën belangrijk zijn. De dragers van die ideeën en de vertolkers ervan maken echter het verschil.

Mijn idee: vrijmaking
We staan aan de vooravond van een Europese renaissance, waarin de vrijmaking voorop staat. Uiteenlopend van de vrijmaking van islamieten die hun tradities willen voegen in de bestaande christelijk-humanistische en joodse cultuur, waarop de liberaal-democratische Europese rechtstaten zijn gebouwd, maar ook de vrijmaking van aandeelhouders, het snel geëmancipeerde volkskapitaal ten opzichte van de - in vele opzichten - grenzeloze bedrijven. Het verwoorden van die vrijmaking - op allerlei terreinen - is niet meer het domein van een nationale overheid, omdat de onvrijheid zich immers grensoverschrijdend aan ons voordoet. Daarom wil ik in Europa opkomen voor de vrijmaking.